synoditae
synŏdītae, ārum, m., = συνοδῖται,
- fellow-travellers, companions, a kind of monks, Cod. Just. 1, 4, 6; Cod. Th. 11, 30, 57.
synodītae, ārum, m. (συνοδιται), die Zusammengehenden, -lebenden, eine Art Mönche, Cod. Iust. 11, 30, 57.
sўnŏdītæ, ārum, m. (συνοδῖται), synodites, cénobites : Cod. Just. 1, 4, 6 ; Cod. Th. 11, 30, 57.
Addictos supplicio, et pro criminum immanitate damnatos,
nulli Clericorum vel Monachorum, eorum etiam, quos Synoditas vocant, per vim atque
usurpationem vindicare liceat ac tenere, etc. Gennadius de Scriptoribus Eccl.
ait, Evagrium Monachum composuisse Cœnobitis ac Synoditis doctrinam aptam vitæ
communis.