transitivus
transĭtīvus, a, um, adj. [transitio],
- passing over: verbum, transitive, Prisc. p. 982 P.
trānsitīvus, a, um (transeo), übergehend, transitiv (Ggstz. intransitivus), verbum, Prisc. 14, 15.
Augustinus dicit, tercio de Trinitate, quod panis est species ~a. et Ambrosius ‥ dicit quod Christus in sacramento species elementorum mutat(
condicionale sic factum tale censetur esse legatum, non aliter ad heredem ~um quam si legatarius voluerit, quamvis alias ‥ ad heredem legatarii transmittitur
momentaneus, transitorius, ~us
honor mundi transitivus / et revera fugitivus
qualecumque sit verbum sive ~um sive absolutum
alium ‥ accusativum exigit accio transsitiva ut determinantem rem in quam transit accio
numquam ‥ debet fieri periodus inter verbum ~um et illud quod terminat ejus transitum; nam illud ‥ est accusativus casus
nominativus non potest construi cum verbo ~o a parte post
tertio queritur utrum filius generetur de substantia patris. et videtur quod non, quia hec prepositio ‘de’ cum sit ~a, inportat aliquam diversitatem; nulla autem est diversitas nec realis distinctio inter filium et substantiam patris
~um [verbum ] id dicimus quod in aliquem casum fertur, diversum ab eo qui ipsum praecessit, ut ‥ egeo, placeo
trānsĭtīvus, a, um (transeo), transitif [t. de gramm.] : Prisc. Gramm. 14, 15.