translaticius
translaticius, handed down, transmitted, traditional, hereditary, customary
Could not find translaticiumque in Logeion dictionaries.
translaticiumque neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of translaticius
translātīcĭus (trālātīcĭus) or -tĭus, a, um, adj. [translatum, v. transfero]; in jurid. and publicists’ lang., handed down, transmitted, preserved by transmission, hereditary, customary.
- I Lit.: edictum, an edict which a magistrate receives as made by his predecessors, Cic. Verr. 2, 1, 44, § 114; 2, 1, 45, § 117; id. Att. 5, 21, 11; Gell. 3, 18, 7: jus, Suet. Aug. 10. —
- II Transf., usual, common: di sunt locuti more translaticio, Phaedr. 5, 7, 24: funus, Suet. Ner. 33: postulationes, id. ib. 7 fin.: translatitia et quasi publica officia, Plin. Ep. 9, 37, 1: deformitas, Petr. 110, 4: propinatio, id. 113, 8: humanitas, id. 114, 11: verba, Gell. 9, 9, 8: hoc tralaticium est, is common, old, Cic. Fam. 3, 8, 4: animalia (quaedam alicubi) non nasci, translaticium: invecta emori, mirum, Plin. 10, 29, 41, § 76; 7, 5, 4, § 39: nostri enim haec tralaticia, the ordinary course of affairs, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 5, 2.—
- B Tropical, metaphorical, Varr. L. L. 6, 7, §§ 55 and 64 Müll.—Adv.: translātīcĭē, slightly, carelessly, negligently, Dig. 37, 14, 1; 48, 16, 1; 36, 1, 55.
trānslātīcius (trālātīcius), a, um (translatus v. transfero), übergetragen, I) (als gramm. t.t.) übertragen, metaphorisch (Ggstz. proprius), nomen, verbum, Varro LL. 6, 55 u. 64. – II) durch die Gewohnheit hergebracht, gewöhnlich, a) im engern Sinne: edictum, das gewöhnliche od. hergebrachte Edikt der Statthalter, das jeder Statthalter in seiner Provinz vorfand u. meistens beibehielt, außer daß er zuweilen einige Zusätze machte, Cic. u. Gell.: hoc vero translaticium est, dieser Punkt ist nur früheren Programmen entnommen, Cic. – b) im weiteren Sinne, gewöhnlich, gemein, funus, Suet.: mos, Phaedr.: officia, Plin. ep.: verba, Gell.: haec tralaticia, gewöhnliche Gang der Dinge, Cael. in Cic. ep.
~ius, qui transmutetur [? l. transmittitur ] de loco ad locum
proverbiorum aliud est epiphonema, aliud ~ia, aliud entimema ‥ ~ia est sententia ab una materia in aliam per similitudinem translata
trānslātīcĭus (13) (trālātīcĭus), a, um (translatus), ¶ 1 transmis par la tradition : edictum translaticium Cic. Verr. 2, 1, 114, édit transmis par la tradition [de préteur à préteur], cf. Cic. Verr. 2, 1, 117 ; Att. 5, 21, 11 ; Gell. 3, 18, 7 ; hoc tralaticium est Cic. Fam. 3, 8, 4, ces dispositions sont traditionnelles ¶ 2 [fig.] traditionnel, consacré, ordinaire, commun : Plin. Min. Ep. 9, 37, 1 ; Suet. Nero 33, etc. ; hæc tralaticia Cæl. d. Cic. Fam. 8, 5, 2, ces choses habituelles || [gramm.] métaphorique : Varro L. 6, 55 ; 64.
- 1. overgeleverd, traditioneel [ius; edictum];
- 2. (metaf.) gewoon [mos; funus];
- 3. (gramm. t.t.) overdrachtelijk, metaforisch [verbum].
trānslātīcius (trālātīcius)
adj.
- translatus, handed down, transmitted, traditional, hereditary, customary: edictum, i. e. in accordance with precedent.—Usual, customary, common: loqui more translaticio, Ph.