vegeto
vĕgĕto, āvi, ātum, 1, v. a. [vegetus],
- to arouse, enliven, quicken, animate, invigorate (post-class.): spiritus, qui animalia omnia vitali et fecundā ope vegetat, Ap. Mund. p. 61, 36; id. M. 11, p. 257; id. Ascl. 92, 37: structum Adam (anima), Prud. Ham. 448; id. Cath. 10, 7: anima carnem vegetat, Vulg. Gen. 9, 15: gaudia non illum vegetent, Aus. Ep. 25, 64: memoriae vegetandae gratia, Gell. 17, 2, 1.
vegeto, āvī, ātum, āre (vegetus), körperlich und geistig in Bewegung setzen, beleben, ermuntern, erregen, animalia, Apul.: animum, Sen.: memoriam, Gell.: gaudia non illum vegetent, Auson.: pelagus praeter (außerdem) ventorum flatus suo quoque spiramine vegetatur, Veget. mil.: Partiz. Perf. im Compar., quia voluntas mea est vegetatior ad aeternitatis custodiam, Chalcid. Tim. 41 B.
See: vegetare
vĕgĕtō, (16) āvī, ātum, āre (vegetus), tr., animer, vivifier : Gell. 17, 2, 1 ; Apul. M. 11, 1 ; Aus. Ep. 25, 64.