commendatorius
commendātōrĭus, a, um, adj. [commendator],
- serving for commendation, commendatory (for the class. commendaticius): litterae, Sid. Ep. 9, 10; Jul. Epit. Nov. 6, § 26.
commendātōrius, a, um (commendo), zur Empfehlung gehörig, Empfehlungs-, litterae, Sidon. epist. 9, 10, 2.
hereditariam, immo ~iam, scribi imperavit epistolam, in qua ‥ regni inter filios suos ‥ divisionem ordinabiliter literis mandari procuravit
rogo ut litteras ~ias de vestra celsitudine ad E. regem Mertiorum adipiscar ut omnia monasteria mea ‥ quietem habeant(
ignotus ‥ capellanus vel diaconus nullo modo ad executionem sui officii ‥ admittatur nisi habeat literas sui episcopi vel archidiaconi †commendarias patentes
ut favorabilius acceptaretur a summo pontifice, litteras ~ias ‥ accepit ad papam
quod liceat cuilibet eorum [regencium ] scribere literas regraciatorias, ~ias et testimoniales ‥ sigillo communi universitatis sigillandas
dummodo litteras dimissorias simul et ~ias nobis pro parte vestra exhibuerit
commendātōrĭus, a, um, c. commendaticius : Sid. Ep. 9, 10, 2.
Bochartapud Felibian. Hist. Sandion. pag. 584 :
In ætate constanti viam ingressus universæ carnis, hujusce Aliud Epitaphium ibid.
pag. 586 : Hic jacet Fr. Augustinus de Valles, Cantor et Commendatorius, necnon
tertius Prior hujusce domus, qui obiit quarto Nonas Aprilis ann. Dom. 1636.Dant Resson, moine de Corbye,
Commandeeur et recheveur des biens de ledite église, etc. Præceptor et receptor bonorum
ecclesiæ, infra in Ch. ejusd. anni fol. 55. v°.