compagna
Compagnia, Militum centuria, vox Italica. Chron. Mutin. apud Murator. tom. 15. Script. Ital. col. 600 :
Die Martis xxiij. Januarii et sequenti die
Mercurii, Theutonici, sive Compagna, quorum caput et dux erat dux Guarnerius,
etc. Annal. Cæsenat. ad ann. 1353. apud eumd. tom. 14. col. 1182. Ita et nostris
Compagnieunde
Homme de Compaignedicebatur, qui ex iis militarium turmis erat, quas
Compagniesvocabant. Lit. remiss. ann. 1376. in Reg. 109. Chartoph. reg. ch. 91 :
Lesquelx exposans, qui auront presumption que
ledit de Carrino fust pillars et homme de Compaigne, pour ce qu'il parloit estrange
langaige, et estoit vestuz d'un gipon de futaine noire, et avoit à sa poitrine une
petite boursete pendue. Vide infra Sociales.