consocius
con-sŏcĭus, a, um,
- adj., united, connected (late Lat.): elementa sibi valde, Fulg. Myth. 1, 2.—
- II Subst.
- A consŏ-cĭus, ii, m., a partaker, aid, companion (with consortes), Cod. Just. 10, 2, 3; Firm. Math. 3, 13, 1.—
- B consŏcĭa, ae, f., a female companion, consort: consors totius vitae et consocia, Ambros. Ep. 9, 70.
cōn-socius, a, um, vereinigt, verbunden, elementa sibi valde c., Fulg. myth. 1, 2. – subst., a) cōnsocius, ī, m., der Teilnehmer, Gehilfe, Genosse, Firm. u. Cod. Iust. – b) cōnsocia, ae, f., die Genossin, consors totius vitae et c. (von der Gattin), Ambros. epist. 9, 70.
cum ‥ ~iam ovem ‥ conarentur tueri
me ‥ tuae salutis ~ium
si quis ‥ in se defendendo occidat aliquem ‥, cui prius obviabit denunciet ‥ quod probari ‥ vel defendi possit contra parentes vel ~ios ejus [(sc. occisi ]
hortatur ~ios in hostes irruere
Willelmus Sayus Barrensem ducit ad urbem / Santonicam secum consociique sui
fiat aliud breve ~io suo [justitiario regis ] consimile et clausum
H. G. est ~ius predicti Galfridi et tenet tantum et faciet tantum
auctores, ~ii et coadjutores mortis
~ius criminis
Adrianum scimus ‥ abbaciam a S. Theodoro suscepisse, non tamen ‥ ut B. Theodori capellanum sed ut ~ium, consortem, collegam et evangelii comministrum
Johannem ‥ et Thomam ‥ et Willelmum ‥ congregacionis vestre ~ios ad supradicte domus [de Merton’ ] custodiam ‥ nominatos
submagistro et ~iis collegii ‥ de Maydeston’
magistrum collegii sive aule B. et ejusdem loci ~ios
cōnsŏcĭus, a, um, uni, associé : Fulg. Myth. 1, 2 || cōnsŏcĭus, ĭī, m. , a) associé, intéressé, copartageant : Cod. Just. 10, 2, 3 ; b) complice : Firm. Math. 3, 13 || cōnsŏcĭa, æ, f. , compagne : vitæ consocia Ambr. Ep. 9, 10, épouse.
Hæc
omnia infrascripta, tam exquisita quam inexquisita, prælibato S. Maximo Regensi episcopo
suisque Consociis, quorum corpora secus eum fore videntur humata,.... vendo.
Lit. ann. 1372. tom. 5. Ordinat. reg. Franc. pag. 587 : Prænominatis consulibus
eorumque Consociis seu collegis, etc.