desubitare
si canis hominem ~et [(AS: ] aut mordeat tacitus, in prima culpa reddantur vj s.toslite
si quis arcu vel balista ~anti vel pedico ad lupos ‥ capiendum posito dampnum ‥ recipiat, solvat qui posuit(
non preoccupati, non ~ati, non adventus hujus ignari, quinimmo prescii potius et premuniti
†desubitos [l. desubitatos ] et improvisos nec ‥ tale timentes statim trucidaverunt universos
Desubito, quæ occurrit apud Diomedem lib. 1. Art. Grammat. Donatum, et alios pro
De repente. Jul. Firmicus lib. 3. cap. 4 :
Nihilominus
etiam si artes fuerit largitus, easdem crebra eversione Desubitat. Leges Alvredi
Regis West-Sax. cap. 26 : Si canis hominem Desubitet, aut mordeat tacitus, in prima
cupa reddantur 6. sol. etc. Sax. Edit. cap. 23. habet. gif hund man toslite. Id
est, si canis hominem momorderit. At in Bromptoni Editione et versione, canis duplici modo hominem lacessit, primo
Desubitans, secundo
mordens tacitus. Hic vero
Desubitare, est, cum canis latratu continuo hominem lacessit, adeo ut nesciat, quo se vertat, demumque morsibus lacerat. Manet etiamnum vocis notio apud nostrates Picardos, qui
Faire Soubiter, et Desoubiter quelqu'un, usurpant, cum eum continuis et repetitis contumeliis ad iram et furorem adigunt. Vide Subitare.