fallitus
Fallire, Reus violatæ fidei. Instrum. de condicto singulari certamine inter Carolum Jerusalem et Siciliæ, et Petrum Aragonum Reges, inter Anecd. Marten. tom. 3. col. 104 :
Et tanquam perjurus, devictus, falsus, Fallitus, infidelis, proditor et
infamis sit et perpetuo habeatur. Eadem habes apud Rymer. tom. 2. pag. 228. 229.
232. 233.Failli, eodem sensu. Lit. remiss. ann. 1388. in Reg. 132. Chartoph. reg. ch. 284 :
Jehan de
Bourgeauville dist au suppliant qu'il battroit bien un si Failli et foireux chevalier
comme il estoit, et ledit exposant respondi qu'il n'estoit ne Failli, ne
foireux. Vide supra in Fallita 1.