grani
grānī, ōrum, m. , natte (cheveux) : Isid. Orig. 19, 23, 7.
Comam discriminavit, id est, Granam fecit.
Capillos inficitis, oculos fuligine relinitis,
Levatis comulas Granulatim, fronte depicta,
Malas medicatis quodam superducto rubore, etc.
Isidorus lib. 19. Orig. cap. 23. GranosGothis potissimum adscribit :
Nonnullæ etiam gentes non solum in vestibus, sed et in corpore aliqua sibi
propria, quasi insignia, vendicant, ut videmus Cirros Germanorum, Granos et Cinnabar
Gothorum. Concilium Braccarense II. ann. 563. can. 11 : Placuit, ut
Lectores in Ecclesia habitu sæculari ornati non psallant, neque Granos gentili more
demittant. Adde Concil. Toletan. IV. can. 41. ubi perperam Garsias Loaysa
Granosvestis genus esse putavit.
Evenit enim, inquit, frequenter, ut barbati et prolixos habentes Granos,
dum poculum inter epulas sumunt, prius liquore pilos inficiant, quam ori liquorem
infundant. ItaBarbam non decurtent, nec rasoriis Grenones radant. Adde Statuta ejusdem
Ord. ann. 1368. part. 3. cap. 2. Antiqua consuetudo est, ut toties radantur
Conversi et eorum Grenoneæ auferantur, sic appellamus barbam superiorem, quoties Monachi
raduntur.Genæ.
Si Granonem ictu percussa præciderit, 2.
sol. componat. Ibidem in Addit. tit. 3. § 17 : Si Granones præcisi
fuerint, etc.
Dum tenet Othonem, barbam trahit atque Granonem,
Guttur et ora premens, gravior feritate leone.
MouskesMS. de Philippo Augusto Rege Franc. :
Grans et biaus fu et drois et lons,
S'ot un poi rousais ses Grenons.
Renars s'affronchie le Grenon,
Si ne set que il puisse faire.
Alibi, de Fele :
Sont les Grenons viex et chanus,
Et les dens tranchans et menus.
MS. :
De mautalent a fronci le Grenon.
Rursum :
La barbe ot longue et les Grenons mellez.
Vetus Poema vernaculum MS. de Inventione S. Crucis :
Cil qui n'avoit ne barbe ne Grenons.
Chron. Bertr. Guesclini MS. :
Et Damp Ferrant de Castre, qui blanc ot le Grenon.
Jacobus Milletde Destructione Trojæ :
J'ay long Grenon et grant barbe velue.
VaccesMS. in Ricardo I. Duce Normannorum :
Ni est mie Chevalier, encor est valeton,
N'avoit encor en vis ne barbe ne Guernon.
Infra :
Un des Engleis qui ont veu
Les Normans tout reis tondu,
Cuida que tuit prevoires fussent,
Et que Messes chanter peussent,
Que tuit erent tondus et reis,
Ne leur estoit Guernon remeis.
:
Là fu Hardre ô le Guernon fleuri.
Idem :
Là veissiez un estor commencier
Tant cheval traire, et tant Guernon sachier.
Kilianus observat Granonesbarbaræ appellari pilos felis sive eluri supra os inter nasum et supremum labium. Porro a
Gernonefficta vox
Unde versus :
Murilegus bene scit cujus Genorbada lambit.
Genorbadum, et
Gerinonuspro
Gernonus.
Genobardum. Gloss. Lat. Gall. :
Barbam viri præter Gernobada solum radere solent. Quibus hæc subjungit ex
Cæsare lib. 5. de Bello Gallico : Gallorum gens omni parte corporis abrasa, præter
caput et labrum superius. Olla Patella :
Fasces, patellæ, postela, Gernobada, suræ.
Gernobadatosappellatos,
propter barbæ prolixitatem: quam vocem,
aux Guernons, vertit Duchesnius lib. 3. Hist. Guin. cap. 2. et lib. 4. cap. 4. quod etiam cognomen Ranulfo Cestrensi Comiti Joannes Bromptonus pag. 1013. Willelmo
de Percy, qui sub Willelmo Notho floruit, vetus Charta in Monastico Angl. tom. 1. pag. 73. et 74. tribuunt.
Graniet
barba, quasi
Grani barbæ: vel ex
Genaet
barba. Nam
Gena, inquit Will. Brito in Vocab.
a genos dicitur, quod est barba, quod inde
incipiat gigni barba.