podager
pŏdăger, gri, m., = ποδαγρός,
- one who has the gout, a gouty man (ante- and post-class. for podagricus): numquam poetor nisi si podager, Enn. ap. Prisc. p. 829 P. (Sat. v. 8 Vahl.); Claud. Epigr. 29.
podager, grī, m. (ποδαγρός), der Podagrist, Enn. sat. 64. Claud. epigr. 29, 4. Augustin. de civ. dei 22, 8, 5. p. 571, 19 D.2
de sacerdote qui per viginti annos ~er fuit
hoc podagro solamen erit, sine fine poetor
primus Erictonius currus erexit, ut illis / se podagrum faceret per sua regna vehi
pŏdăgĕr, grī, m. (ποδαγρός), podagre, goutteux : Enn. Sat. 64 ; Claud. Epigr. 29, 4.