sonatio

sonatio [CL sonare+-tio], (act of) emitting or producing sound, sounding; b (of bell). [Aristoteles] vult quod idem sit ~o et audicio, quia idem est actus activi et passivi Duns Ord. III 278; ~o, que est accio soni in sensum auditum, est audicio, que est passio auditus T. Sutton Quodl. 265; si ‥ tam sonus quam vox sit aliquid, sicut sciencie iste docent, ~o et vocacio est aliquid, sonare et vocare est aliquid Bradw. CD 529C; si desit voci racionalis mentis intencio, non est oracio sed tanquam vox mortua monstruosa ~o ‥ secundum Aristotelem ~o est sonus non vox. ‥ licet ‥ mentis locucio et exterior ~o sint due nature dispares, individuum tamen vocis ex unione mirifica est utraque Wycl. Mand. Div. 259.  b earum [sc. campanarum] ~o est illorum predicatio, quorum sonus in omnem terram exivit, et in fines orbis terre verba eorum Hon. GA 588C; faciet major ‥ sonari communem campanam ‥ ad quam ~onem campane conveniat ‥ tota communitas Cust. Fordwich 2.