stellinga
Hinc etiam in Saxoniam misit
Frilingis Lazzibusque, quorum infinita multitudo est, promittens si secum sentirent, ut
legem quam antecessores sui tempore quo idolorum cultores erant, habuerant, eandem illis
deinceps habendam concederet : qua supra modum cupidi nomen novum sibi, id est,
Stellinga imposuerunt, et in unum conglobati, dominis e regno pene pulsis, more antiquo,
qua quisque volebat lege vivebant. Infra : Ludovicus etenim seditiosos,
qui se uti præfatum est, Stellinga nominaverant, nobiliter, legali tamen cæde
compescuit. Rursum : Eodem tempore Stellinga in Saxonia contra dominos
suos rebellarunt. Vox formata forte ex Stel, Kiliano, vetus, vetustus, et
Lingfilius, (uti in
Adalingusdocuimus,) quod
Stellingæleges et mores antiquos affectarent.
Stalloet
Nôtgistalloapud Graff. in Thesaur. Ling. Franc. tom. 6. col. 674.