typicus

typĭcus, a, um, adj., = τυπικός,

• figurative, typical: typicus Moses (Christus), Sedul. 3, 208: cruor, id. 1, 192.—
• II Periodical, recurring at intervals: tremor, Cael. Aur. Acut. 2, 15, 95: accessiones, id. Tard. 3, S, 118.

typicus, a, um (τυπικός), typisch, I) = bildlich, Eccl. – II) regelmäßig wiederkehrend, tremor, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 15, 95: accessiones, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 8, 118. – Plur. subst., typicī, ōrum, m., mit dem Wechselfieber Behaftete, Cael. Aur. de morb. acut. 1, 14, 110.

typicus [LL, cf. τυπικός] 1 of or pertaining to (interpretation of) symbolic, allegorical, or figurative usage (esp. w. ref. to Scripture and its exegesis); b (transf., of writer). allegoria verbi sive operis aliquando historicam rem, aliquando ~am, aliquando tropologicam, id est, moralem rationem, aliquando anagogen, hoc est, sensum ad superiora ducentem figurate denuntiat Bede ST 166; 798 nec ~a interpretatio his discordare videtur rationibus Alcuin Ep. 143; vates seriatim que futura erant insulis septemtrionibus predixit, tipicisque locutionibus memorie litterarum tradidit Ord. Vit. XII 47 p. 489; qui tangit tipicam archam occiditur [cf. I Par. xiii 9–10] / et Dei filius ad necem ceditur; / cesus illuditur, illusus spuitur, / pater id aspicit et non ulciscitur Walt. Wimb. Carm. 481; typus est exemplum, forma, figura, hinc venit ~us sermocinalis figuratus Bacon Gram. Gk. 66; sub eloquio ~e ficcionis R. Bury Phil. 13. 178 (v. eloquium b); 1358 de Cantuaria fecit vineam, in qua monachorum catervam ordinis sancti Benedicti, tanquam vites tipicas, plantare decrevit Lit. Cant. II 373.  b a patribus sanctis olim typicisque prophetis / hec predicta fuit Wulf. Brev. 131. 2 representative, symbolic. b (gram., as sb. m.) gerund. c1233 sicut filii Israel in esu agni ~i renes suos accingebant, ita et vos renes vestros accingatis Ch. Sal. 146; non tamen simul circumciduntur et baptizantur, nec simul offerunt agnum ~um et eucharistiam Gros. Cess. Leg. I 10 p. 66.  b participalia, quae ab aliis ‘gerendi’ vel ‘supina’ vel ‘~i’ dicuntur auctoribus, quae tres casus videntur habere, a participio instantis nascuntur temporis s littera in d conversa et addita i vel o vel m, ut laudans laudandi laudando laudandum Bonif. AG 502. 3 distinctive, characteristic, typical (of type, class, kind, or sim.). denique septenas sol postquam vertit ymeras / septies, et typicum complevit in orbe recursum / paschalis festi Wulf. Swith. pref. 447; s1440 regales torques et inaures induit anguis / ac chlamydem byssi typici species basilisci Amund. II 221. 4 (of fever) that recurs at characteristic intervals. tipice febre [sic] i. interpolate SB 42 (v. febris b); febrium sinthomata ‥ dicuntur tipi ‥ inde ‥ dicuntur febrice tipice, s. interpollate Alph. 185.

tўpĭcus, a, um (τυπικός), ¶ 1 typique, symbolique, figuré : Sedul. Carm. pasch. 3, 208 ¶ 2 intermittent : C. Aur. Acut. 2, 15, 95.