vaniglorius

vaniglorius, vani glorius [cf. vanagloria, LL glorius], full of inordinate pride in one's qualities or achievements, vainglorious. repulsus est ‥ ab ingressu civitatis ~ius ille rex per fundibalarios et sagittarios et pedissequas civitatis Gerv. Cant. Chr. 515; frater Albertus fuit Oxonie in predicatione cujusdam juvenis fratris in capitulo; et cum audacter damnaret edificiorum superfluitatem et alimentorum abundantiam, corripuit eum quasi vani glorium Eccleston Adv. Min. 106; s1417 circa presens tempus captus fuit ille ~ius ‥ lollardorum primicerius et princeps perfidorum, Johannes Oldcastill' Chr. S. Alb. (1406–20) 116 (= Wals. YN 484).