vaniloquus

vānĭlŏquus (-lŏcus), a, um, adj. [vanus-loquor], talking emplily or idly, gabbling, prating, i. e.,

• I Lying: quia vanilocu's, vapulabis, Plaut. Am. 1, 1, 223 (375).— Ambros. Ep. 63, 7.—
• II Boastful, bragging, vaunting, Liv. 35, 48, 2: ore, Sil. 14, 280: genus, id. 8, 17.

vāniloquus, a, um (vanus u. loquor), der Eitles schwatzt, I) lügenhaft, Plaut. Amph. 379. Ambros. epist. 63, 7. Oros. 1. prol. § 9. Vulg. Tit. 1, 10. – II) prahlerisch, großsprecherisch, der Großsprecher, Liv. 35, 48, 2: os, Sil. 14, 281: Persae, Auson. epigr. 21, 4.

vaniloquus [CL], who speaks or talks idly or in an empty or foolish manner, who chatters (esp. in a boastful or grandiose manner). c795 nullum gladium timentes quanto magis nec linguas ~as quae sibi cum divite purpurato flammas incendere probantur Alcuin Ep. 89; scribimus non studio quemquam ledendi sed jura nostra defendendi et ~os obstruendi Gosc. Lib. Mild. prol.; si queris quid Pater et Filius et Spiritus Sanctus, respondet tibi catholicus Christianus non ut ~us, non ut philosophus qui, ne videatur inscius, verbosa loquacitate vagatur H. Reading (I) Mem. 1301D; 1178 mendaces, ~i et superbi, socii furum ‥ non Christi discipuli, sed Neronis P. Blois Ep. 15. 55A; impetus eum non carnis et sanguinis, ut quidam ~i garriebant, sed revera Spiritus ageret Ad. Eyns. Hug. V 13; 1285 opinionum ‥ diversitas apud philosophos non solvit amicitiam sed inter modernos ~os cordis transiit in affectum Peckham Ep. 645.

vānĭlŏquus, (16) a, um (vanus, loquor), menteur : Pl. Amph. 379 || plein de jactance, fanfaron : Liv. 35, 48, 2.

vaniloquus , a, um. adj.
妄言者。自誇者。

Suggest a Translation
See an image

vāniloquus (-locus) adj.

• vanus+4 LAC-, talking idly, boastful, L.