vaniloquium
vānĭlŏquĭum, ii, n. [vaniloquus],
- empty or idle talk, gabble, prate, vaunting (late Lat.): seductionis, Aug. Ep. 134, 4; 166, 6.
vāniloquium, iī, n. (vaniloquus), leeres Gerede, Geschwätz, Eccl.: Plur., Augustin. epist. 204, 4.
stulti per ~ium humiles quos despiciunt affligunt
psalmodia in ore, non ~ia in lingua
cessent igitur in vobis ~ia, extirpetur omnis detractio
labia consecrata ad ~ium non relaxans
rex promisit ‥ se illis facturum ‥ quicquid peterent, tantum ne coronacio differatur. itaque in hoc ~io se comites ornaverunt preciosis et sericis indumentis
licet sepius clametur ad Dominum, se tamen avertit nec exaudit quia vox coram eo fetet admixtione mundana et ~io [ME: ] inquinatachafle
dies ‥ non in commessacionibus aut ebrietatibus, non in ~iis aut ceteris nocivis dictis aut loquelis ‥ expendit
vānĭlŏquĭum, ĭī, n. , c. vaniloquentia : Aug. Ep. 134, 4.
Omnes rationem reddituri sunt Domino de Vaniloquiis .
Occurrit in 1. et 2. ad Timotheum, ut Vaniloquus, in 1. ad Titum, in Capitul. Aquisgran. ann. 789. cap. 69. in Capitul. 1. Caroli M. incerti ann. cap. 36. etc.
Bernwardus Ep.
divina inspiratione doctus non ejus Vaniloquio attendens, obligationis suæ anathema
illi retexit.Vaniloquens, in Oberti Cancell. Annal. Genuens. apud Murator. tom. 6. col. 302 :
Istos videtis Vaniloquentes, et de uno ad aliud
sine mora transeunt.