proviso
proviso, with forethought, deliberately
proviso2, to go forth to see, see to it
Found Proviso with different capitalization.
Proviso perfect passive participle neuter dative singular, perfect passive participle neuter ablative singular, perfect passive participle masculine ablative singular, perfect passive participle masculine dative singular of provideo
Proviso present active indicative 1st singular of proviso
prōvīsō, adv., v. provideo fin. B.
prō-vīso, ĕre, v. n. and a.,
- to go or come forth to see (ante-class.): proviso, quid agat Pamphilus, Ter. And. 957: huc proviso, ut, ubi tempus siet, Deducam, id. Eun. 394; id. Ad. 889 (proviso duas res significat: procedo et video, Don.).—With acc.: si quem hominem exspectant, eum solent provisere, to be on the lookout for him, Plaut. Stich. 5, 1, 2 (642).
prō-vīso, ere, hingehen und nach etw. sehen, nachsehen (s. Spengel Ter. Andr. 957 u. Spengel u. Dziatzko adelph. 889), provisam, quam mox vir meus redeat, Plaut.: huc ad vos proviso, quam mox virginem accersant, Ter.: proviso, quid agat, Ter.: huc proviso, ut etc., Ter.
1 prōvīsō, adv., v. provideo, fin.
2 prōvīsō, ĕre, [seult au prés. et au futur] ¶ 1 intr., sʼavancer pour voir, pour sʼinformer : Ter. Andr. 957 ; Eun. 394 ¶ 2 tr., aliquem, sʼavancer pour voir si qqn vient : Pl. St. 642 ; 644.
Proviso quod domini præferantur aliis in
nativis, seu terram suam nativam tenentibus, etc. Charta Henrici IV. Regis Angl.
ann. 1409. apud eumd. tom. 8. pag. 580 : Proviso semper quod dicta concessio nostra
in alicujus præjudicium... non cedat. Occurrit etiam in Charta MS. Wigilei
Episc. Patav. ann. 1502.prōvīsō (1) adv.
- 1 provisus, with forethought, deliberately: temere, proviso, Ta.
prō-visō (2) —, —, ere,
- to go forth to see, see to it: proviso, quid agat Pamphilus, T.