proviso
proviso, with forethought, deliberately
proviso2, to go forth to see, see to it
prōvīsō, adv., v. provideo fin. B.
prō-vīso, ĕre, v. n. and a.,
- to go or come forth to see (ante-class.): proviso, quid agat Pamphilus, Ter. And. 957: huc proviso, ut, ubi tempus siet, Deducam, id. Eun. 394; id. Ad. 889 (proviso duas res significat: procedo et video, Don.).—With acc.: si quem hominem exspectant, eum solent provisere, to be on the lookout for him, Plaut. Stich. 5, 1, 2 (642).
prō-vīso, ere, hingehen und nach etw. sehen, nachsehen (s. Spengel Ter. Andr. 957 u. Spengel u. Dziatzko adelph. 889), provisam, quam mox vir meus redeat, Plaut.: huc ad vos proviso, quam mox virginem accersant, Ter.: proviso, quid agat, Ter.: huc proviso, ut etc., Ter.
1 prōvīsō, adv., v. provideo, fin.
2 prōvīsō, ĕre, [seult au prés. et au futur] ¶ 1 intr., sʼavancer pour voir, pour sʼinformer : Ter. Andr. 957 ; Eun. 394 ¶ 2 tr., aliquem, sʼavancer pour voir si qqn vient : Pl. St. 642 ; 644.
Proviso quod domini præferantur aliis in
nativis, seu terram suam nativam tenentibus, etc. Charta Henrici IV. Regis Angl.
ann. 1409. apud eumd. tom. 8. pag. 580 : Proviso semper quod dicta concessio nostra
in alicujus præjudicium... non cedat. Occurrit etiam in Charta MS. Wigilei
Episc. Patav. ann. 1502.prōvīsō (1) adv.
- 1 provisus, with forethought, deliberately: temere, proviso, Ta.
prō-visō (2) —, —, ere,
- to go forth to see, see to it: proviso, quid agat Pamphilus, T.