cantator

cantātor, ōris, m. [canto],

• a musician, singer, minstrel (mentioned by Varr. L. L. 8, § 57 Müll.): vetus et nobilior Ario cantator fidibus fuit, Gell. 16, 19 (transl. of the Gr. κιθαρῳδός, Herod. 1, 23 Bähr): cantator cygnus funeris ipse sui, Mart. 13, 77.

cantātor, ōris, m. (canto), der Sänger, Tonkünstler, Varr. LL. 8, 57. Mart. 13, 77: vetus et nobilis Arion cantator fidibus (= fidicen) fuit, Gell. 16, 19, 2. Vgl. Gloss. ›cantator ὑμνητής‹; u. ›cantatores τραγῳδηταί‹.

cantator [CL] , singer, chanter, chorister; b (fig.). c precentor; cf. cantor. cum ~oribus [v. l. cantoribus] ‥ et caementariis omnisque paene artis institoribus Eddi 14; ipse episcopus ‥ ~or erat peritissimus Bede HE V 20; 1091 archischola debet ‥ in tabula lectores notare, et cantor similiter ~ores Reg. S. Osm. I 214; c1225 usque contra orreum Thome ~oris Cart. Cockersand 984; invitat cantator voce levata / ad laudem trini Garl. Myst. Eccl. 189; non cantatorum modulos intelligo tantum Id. Tri. Eccl. 101; 1526 Leonardo Mason ~ori ex mandato decani x s. Fabr. York 101.  b s1196 Marchadeus, qui episcopum cum suo archidiacono in armis ceperat, ‥ [regi] ait ridiculose lingua sua nativa, “pris vus ai le canthathur e le respondethur,” quod est dictu “cepi vobis ~orem et responsorem” M. Par. Min. II 59.  c de Johanne ~ore sedis apostolicae Bede HE IV 16 rub..

cantātŏr, ōris, m. (canto), musicien, chanteur : cantator fidibus Gell. 16, 19, 2, joueur de lyre [= fidicen, v. canere fidibus ] ; cantator cycnus funeris sui Mart. 13, 77, 2, le cygne qui chante sa propre mort.

cantator , oris. m.
唱歌者。— fidibus 彈絃者。

Suggest a Translation
See an image