cellulanus
cellŭlānus, i, m. [cellula],
- a hermit, recluse, Sid. Ep. 9, 3.
cellulānus, ī, m. (cellula), der Klausner, Sidon. epist. 9, 3.
cellŭlānus, ī, m. , qui vit dans une cellule, moine : Sid. Ep. 9, 3.
De Senatu Lirinensium Cellulanorum.
Dicuntur vero Cellulani, ad discrimen cæterorum Monachorum, qui seorsim in diversis et dispersis per eremum cellulis habitabant.
Præceptum quando jussi sunt omnes Episcopi Cellulanos habere. In ipso vero
opusculo Concellaneidicuntur. Chron. Reichersperg. ann. 272. Lucius PP.
Præcepit ut duo Presbyteri et 3. Diaconi in omni loco Episcopum non deserant propter
testimonium Ecclesiasticum. S. Augustinus Epist. 236. de Presbytero : Apud
famosam mulierem, nullum secum Clericum habens, remanere et prandere et cœnare ausus
est. Adde Concil. Gerundense sub Hormisda cap. 6. 7. Synod. Rom. II. sub Greg.
I. Concil. Tolet. IV. cap. 22. 23. Lateran. I. cap. 11. Trident. sess. 23. cap. 18. etc.
Vide Concellita, Syncellita, Syncellus,
Presbyteræ.